„Aniele mój, szukałam Cię,

kiedy szczęście porwał wiatr,
Gdy złe słowa splotły sieć,

nikt nie słyszał serca skarg,
Mój świat umierał w snach,

myśli wrogiem stały się,
Moje serce lustrem jest

i ciągle jeszcze szuka sił

by wybaczyć...

Tyle nieotartych łez

zanim los przytulił mnie,
Tyle pustych dni nim

uwolniłam się z tamtych chwil,
Każdy dzień oddala gniew,

bo jego ramię siłą jest,
Ocaliła mnie czułość wyśniona

i spełniona.

Ten lęk uwięził mnie,

nikt nie słyszał dźwięku łez,
Utonęłam w żalu by

znów narodzić się,
A dziś już nie pamiętam nic,

czas uspokoić sny,
Uwolniłam się by żyć,

by nie otruć świata

smutkiem łez,
Więc nie pytaj mnie...
Ile popłynęło...

Aniele mój Ty wiedziałeś

i cierpiałeś tak jak ja,
Przyrzekam Ci więc,

że każdy mój dzień

będzie światłem tych,

którzy zgubią się,
Tyle pustych dni nim

uwolniłam się z tamtych chwil,
Każdy dzień oddala gniew,

bo jego ramię siłą jest,
Ocaliła mnie czułość wyśniona

i spełniona,
Twoja czułość...”

Dziękuję Ci Synku... Aniele mój

Zapraszamy do kontaktu:

pawelmakowski@onet.eu 

Pawełkowi MOŻNA  POMÓC przekazując dowolną darowiznę pieniężną na konto Fundacji, której jest podopiecznym, ze wskazaniem właśnie Pawła Makowskiego.

Podajemy dane:
Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”
41 12 40 1037 1111 0010 1321 9362
Z dopiskiem: „na leczenie i rehabilitację Pawła Makowskiego”.

Każda wpłata przeznaczana jest wyłącznie na potrzeby Pawełka. 

  Żadna noc nie może być aż tak czarna, żeby nigdzie nie można było odszukać choć jednej gwiazdy.
Pustynia też nie może być aż tak beznadziejna, żeby nie można było odkryć oazy.
Pogódź się z życiem, takim jakie ono jest. Zawsze gdzieś czeka jakaś mała radość.
Istnieją kwiaty, które kwitną nawet w zimie.